Wyświetlenia: 0 Autor: Edytor witryny Czas publikacji: 22.11.2026 Pochodzenie: Strona
Qualcomm AR1: 55 dolarów, bez spadku cen od trzech lat. Jednak jego względna waga w parze inteligentnych okularów stale spada — z jednej trzeciej do jednej piątej, a obecnie wynosi 15,7%. Liczba ta reprezentuje udział całego „zestawu” komponentów Qualcomm, a nie tylko pojedynczego chipa.
Cena chipa nie uległa zmianie. To, co się zmieniło, to same okulary.
Wellsenn XR rozebrał inteligentne okulary Ray-Ban Meta. Jako urządzenie do noszenia, które nie jest wyposażone w wyświetlacz i jest wyposażone w sztuczną inteligencję, jego zestawienie materiałów (BOM) wynosi około 149 USD; po uwzględnieniu kosztów produkcji całkowity koszt sprzętu sięga 164 dolarów. Najdroższym komponentem jest chip AR1 – kosztujący 55 dolarów i stanowiący jedną trzecią BOM – a następnie oprawki i soczewki, które kosztują około 37 dolarów. W tym kontekście okulary pełnią zasadniczo funkcję smartfona noszonego na twarzy, a większość wartości skupia się w krzemie.
Obraz zmienia się całkowicie, gdy spojrzymy na okulary Rokid, które mają wbudowany wyświetlacz.
BOM tutaj wynosi 285 dolarów. Wyświetlacz i układ optyczny stanowią 120 dolarów, czyli 42,1% całości. Płyta główna i jej chipy stanowią 36,8%, a chip AR1 ponownie kosztuje 55 dolarów. Chiński łańcuch dostaw generuje wartość 172 dolarów (60,4%), podczas gdy udział Stanów Zjednoczonych wynosi 34%, głównie dzięki chipom.
Własny model Ray-Ban „Display” firmy Meta idzie jeszcze dalej. Szacunki stron trzecich szacują, że koszt całego pakietu sprzętu (w tym opaski EMG) mieści się w przedziale 550 dolarów. Analiza przeprowadzona przez TechInsights pokazuje, że komponenty związane z wyświetlaczami – największa pozycja kosztów – stanowią 50,8% całości, podczas gdy cały zestaw komponentów Qualcomm stanowi zaledwie 15,7%. Cena detaliczna wynosi 799 dolarów.
Od 164 do 285, a następnie do 550.
Prawie cały dodatkowy koszt został przeznaczony na jeden cel: wpuszczenie światła do oka.
Co ci daje 120 dolarów?
Silnik świetlny Micro-LED plus dwa falowody. Światło wydobywa się z silnika, jest kolimowane i wprowadzane do szyby; następnie przechodzi przez serię całkowitych wewnętrznych odbić, zanim zostanie połączony i skierowany do oka. Ponieważ światło wielokrotnie odbija się w falowodzie, znaczna jego część jest tracona – rozpraszana podczas sprzęgania lub wycieku.
W związku z tym lekki silnik musi być wyjątkowo jasny. Rokid stosuje konfigurację „jeden do dwóch”: pojedynczy silnik świetlny jest umieszczony w środku kadru i dzieli światło na dwie ścieżki – po jednej dla każdego oka – aby osiągnąć jasność przekraczającą 1500 nitów. Taka konstrukcja eliminuje potrzebę stosowania drugiego lekkiego silnika, dodatkowego mikrowyświetlacza i dodatkowego zestawu procesów sprzęgających. Kompromis polega jednak na tym, że początkowa jasność musi być wystarczająco wysoka, aby zapewnić wyraźny obraz dla każdego oka po rozdzieleniu światła.
Jasność wymaga zasilania. Zasilanie wymaga baterii. Bateria zwiększa wagę.
Wartość 120 dolarów w zestawieniu materiałów (BOM) to tylko połowa sukcesu — ta część, która jest faktycznie widoczna.
Xiamen, Chiny. O 2:00 w nocy linia produkcyjna Micro-LED w Tianma nadal działa.
Xi Kerui stoi obok sprzętu inspekcyjnego. Frytki są cieńsze niż ludzki włos – niewidoczne gołym okiem. Przychodzące komponenty przechodzą sortowanie oparte na sztucznej inteligencji, podnoszenie laserowe, odwracanie i przesyłanie. Sekwencja ta znana jest jako „przesyłanie masy” – proces tworzenia lub przerywania technologii Micro-LED.
Kiedyś przytoczył pewną liczbę: pojedyncza maszyna może przesłać 40 milionów żetonów na godzinę, przy wydajności przekraczającej 99,99%. Każde dodatkowe „9” zmniejsza liczbę uszkodzonych pikseli o rząd wielkości.
Ale 99,99% to za mało. Pojedynczy wyświetlacz zawiera dziesiątki milionów pojedynczych elementów emitujących światło; wskaźnik awaryjności wynoszący zaledwie jeden na 10 000 spowoduje setki, a nawet tysiące uszkodzonych pikseli. Następny cel Xi Kerui to 99,9999%, co sprowadzi liczbę defektów do jednocyfrowych wartości. Przed nami jeszcze dwie „9”.
To, co na liście materiałów pojawia się jako pojedyncza pozycja „mikrowyświetlacza”, przekłada się na hali produkcyjnej na niezliczone noce takie jak ten.
Gdy wyzwanie związane ze źródłem światła zostanie spełnione, ścieżka optyczna stanowi jeszcze większą przeszkodę.
Falowód to zasadniczo kawałek szkła trawiony nanosiatką. Parametry takie jak profil zęba, głębokość rowka, cykl pracy i precyzja ułożenia warstw litograficznych muszą być kontrolowane z dokładnością do 100 nanometrów, czyli maleńkiego ułamka ludzkiego włosa, który ma średnicę około 70 000 nanometrów.
Nawet najmniejsze odchylenie powoduje nierówną jasność na wyjściu, czyniąc cały element bezużytecznym.
W tej branży średni uzysk przy produkcji masowej oscyluje wokół 50%. Firma AAC Technologies osiągnęła wydajność na poziomie ponad 80% w przypadku jednowarstwowych, pełnokolorowych siatek reliefowych (SRG), natomiast firma Zhige Technology odnotowała wydajność na poziomie 85% w przypadku „przelotu”, osiągając 90% w przypadku projektów z kluczowymi klientami.
Korzystając z tych samych linii produkcyjnych i sprzętu, jedna firma może wyprodukować 800 jednostek funkcjonalnych na 1000, podczas gdy inna produkuje tylko 500.
Ta różnica wynosząca 300 jednostek nie wymaga wyjaśnienia w sprawie wyceny.
Zwiększenia skali masowej produkcji falowodów nowej generacji nie można osiągnąć po prostu poprzez zakup znormalizowanego sprzętu. Zakup tych samych maszyn do nanodruku lub litografii jedynie zabezpiecza bilet wstępu. Jeśli niewielki defekt na szablonie głównym nie zostanie wykryty, będzie on powielany przy każdym pojedynczym odbiciu — lokalna wada, która rujnuje całą partię.
Węglik krzemu (SiC) jest jeszcze bardziej wymagający. Twardsze, ale bardziej kruche niż szkło, zapewnia niższą wydajność na każdym etapie — cięcia, szlifowania i polerowania. Nawet przy najnowocześniejszych rozwiązaniach w branży odpryski krawędzi mogą być ograniczone jedynie do 10 mikrometrów.
Materiały, procesy i kontrola – te trzy filary są ze sobą nierozerwalnie powiązane; zmiana w jednym ma wpływ na cały system.
W związku z tym nie można po prostu „naprawić” swojej drogi do wyższej wydajności. Wydajność jest określana na etapie projektowania i sprawdzana w setkach serii próbnej produkcji.
W czerwcu tego roku w dzielnicy Lingang w Szanghaju firma Goertek Optics uruchomiła 12-calową linię produkcyjną do litografii i trawienia płytek DUV (głębokiego ultrafioletu) – pierwszą tego typu w Chinach. Reporter CCTV odwiedził zakład: tam, gdzie kiedyś soczewki były indywidualnie szlifowane, obecnie są produkowane jak gazety – drukowane masowo na jednej płytce.
Niecałe sześć miesięcy po uruchomieniu linii powstałe w ten sposób soczewki można było zobaczyć na targach China International Import Expo (CIIE). Na stoisku wystawowym znajdowały się dwa przedmioty: soczewka falowodowa z węglika krzemu i pełnokolorowy moduł optyczny Micro-LED. Według CCTV: „Wcześniej wysokiej klasy soczewki falowodowe, takie jak te, nie mogły być produkowane masowo w kraju; musieliśmy płacić wyższą cenę, aby je importować z zagranicy. Teraz jednak jesteśmy w stanie je wyprodukować sami”.
Źródła branżowe wskazują, że cena pojedynczej importowanej soczewki falowodowej dyfrakcyjnej wynosi prawie 1000 juanów. Firmie Guangna Siwei (Guangna 4D) z siedzibą w Kantonie, zlokalizowanej w dystrykcie Huangpu, udało się obniżyć tę cenę o ponad połowę – a wszystko to przy realizacji najbardziej wymagającej ścieżki technicznej w branży: jednoelementowych pełnokolorowych falowodów. Nie udało się tego osiągnąć w drodze zwykłych negocjacji; firma objęła pełną kontrolę nad całym stosem – materiałami, sprzętem, oprogramowaniem i opakowaniami.
Shi Rui przeszukuje cały świat w poszukiwaniu talentów. Tych, którzy naprawdę rozumieją algorytmy EDA (Electronic Design Automation) dla dyfrakcyjnych falowodów optycznych, można policzyć na palcach — i to zakładając, że są także skłonni przenieść się do Guangzhou w Chinach i poświęcić się trawieniu węglika krzemu.
Headhunter z Shenzhen przeanalizował kiedyś liczby: jedna para okularów AR pełni 47 różnych, wyspecjalizowanych ról, z czego ponad połowa to zupełnie nowe funkcje. W zeszłym roku, gdy próbowaliśmy zatrudnić inżyniera symulującego falowody dyfrakcyjne, oferta wzrosła z 450 000 do 800 000 RMB plus opcje na akcje – mimo to nawet po sześciu miesiącach nie udało się znaleźć drugiego kandydata.
Moce produkcyjne można zbudować w ciągu sześciu miesięcy. Ale ci ludzie? Nie znajdziesz ich w sześć miesięcy.
Właśnie dlatego kapitał jest skłonny inwestować ciężkie aktywa w spółki optyczne. Goertek wkroczył w przestrzeń optyki XR w 2012 roku; do 2020 r. uruchomiła swoją pierwszą 12-calową linię do masowej produkcji nanodruku, a produkcja linii DUV (głębokiego ultrafioletu) ma rozpocząć się w 2026 r. Czternaście lat – a wszystko po to, aby udoskonalić pojedynczą krzywą rentowności. Nowi uczestnicy rynku mogą być w stanie kupić ten sam sprzęt, ale nie mogą kupić parametrów technicznych uzyskanych w setkach próbnych serii produkcyjnych ani nie mogą pozyskać ludzi, którzy dokładnie wiedzą, gdzie ukryte są te krytyczne parametry.
Nie chodzi o zdolność produkcyjną. Chodzi o przewagę czasową, której spóźnialscy po prostu nie mogą wykorzystać.
Natomiast na froncie chipa panuje spokój.
AR1 to w istocie „podatek”. W przypadku okularów bez wyświetlacza jest to nieunikniony koszt 55 dolarów. W przypadku okularów z wyświetlaczem, choć ich względny udział w całkowitym koszcie jest ograniczany przez optykę, podstawowa architektura staje się znacznie bardziej złożona. Rokid na przykład wykorzystuje konfigurację z dwoma chipami – Qualcomm AR1 w połączeniu z chipem NXP – w której główny procesor radzi sobie z dużymi obciążeniami, podczas gdy koprocesor pozostaje „zawsze włączony”, aby nasłuchiwać słów budzących. Według rozbiórki przeprowadzonej przez Wellsenn, całkowite zestawienie materiałów (BOM) dla Quark S1 Alibaba sięga prawie 3000 RMB.
To nie jest tylko pokaz umiejętności technicznych; Dzieje się tak dlatego, że problemy związane z mocą obliczeniową urządzeń i zużyciem energii nie zostały jeszcze rozwiązane za pomocą jednego, zunifikowanego chipa.
Istnieje jednak jasny plan działania dotyczący tej trajektorii.
BES2800 firmy Bestechnic (BES) został już zintegrowany z produktami Xiaomi, Quark, RayNeo i Rokid. Jego następca, 6 nm BES6100, został zaprojektowany tak, aby skonsolidować funkcje dwóch chipów w jednej matrycy; premiera planowana jest na lipiec tego roku. Publiczne raporty sugerują, że cena jednostkowa wynosi poniżej 40 dolarów, co stanowi znaczną redukcję w porównaniu z całkowitym kosztem obecnych rozwiązań dwuchipowych wynoszącym około 78 dolarów.
Jeśli się powiedzie, może to zmniejszyć prawie o połowę koszt pozycji „chip” w zestawieniu komponentów.
Procesy produkcyjne, architektura, taśmowanie, walidacja i produkcja masowa – każdy z tych kamieni milowych można wyznaczyć w kalendarzu.
Nie można tego samego powiedzieć o optyce.
W branży panuje ogólny konsensus: tylko wtedy, gdy koszt pełnokolorowego modułu optycznego – dla pojedynczego wyświetlacza – spadnie poniżej 149 dolarów, producenci będą mogli realistycznie określić „przełomową” cenę detaliczną poniżej 300 dolarów. Wciąż jesteśmy od tego odlegli. Na przykład rozwiązanie optyczne Rokida za 120 dolarów opiera się na architekturze hybrydowej „jeden do dwóch”; prawdziwe rozwiązanie pełnokolorowe jest jeszcze droższe — pełnokolorowa wersja Rokid Color zaczyna się od 749 USD.
W związku z tym firmy stawiają na kapitałochłonną infrastrukturę. Celem Saphlux jest obniżenie kosztu monolitycznego, pełnokolorowego wyświetlacza poniżej 45 dolarów, przy wsparciu inwestycji o wartości 150 milionów dolarów w spółkę Wuxi. Firma JBD przeszła z płytek 4-calowych na 12-calowe, osiągając na swojej pilotażowej linii produkcyjnej wskaźnik wydajności wynoszący ponad 98%. Firma RayNeo zbudowała własną fabrykę optyczną, skrupulatnie udoskonalając wydajność – udało jej się zmniejszyć silnik optyczny X3 Pro do 0,36 centymetra sześciennego, co stanowi 40% redukcję w porównaniu z poprzednią generacją. Meta zdecydowała się na LCoS w połączeniu z szeregowymi falowodami zamiast Micro-LED; nie dzieje się tak dlatego, że nie są świadomi wyższości Micro-LED, ale dlatego, że krzywa kosztów pełnokolorowych Micro-LED klasy konsumenckiej po prostu nie jest jeszcze gotowa.
Nic z tego nie jest zgodne z typowym podręcznikiem „w stylu internetowym” (najpierw oprogramowanie/zasoby).
Jeśli te zakłady się opłacią, do 2027 r. być może będzie można kupić pełnokolorowe urządzenie AR za mniej niż 300 dolarów. Jeśli im się to nie uda, prawdopodobnie utkniemy na kolejne dwa lata w segmencie rynku, w którym tego typu urządzenia są spychane do kategorii „gadżetów maniaków”, których ceny wahają się od 449 do 749 dolarów.
Rozpakowywanie zwróconych okularów AR – używanych zaledwie trzy dni.
Żadnych zadrapań na skroniach, żadnego tłustego połysku na noskach, pudełko utrzymane w nieskazitelnym porządku.
Powód powrotu? „Nosząc je, czujesz się, jakbyś żył w przyszłości, a korzystając z nich, czujesz się, jakbyś był beta testerem.”
Sprzęt dotarł, ale przypadki użycia wciąż czekają w kolejce.
W przypadku chipów istnieje plan działania dotyczący redukcji kosztów. W przypadku optyki istnieje tylko krzywa dochodowości.
Wafle w Lingang w Szanghaju, e-maile rekrutacyjne w Guangzhou, 2:00 w Xiamen...
Z każdym punktem procentowym rentowność rośnie, linia przesuwa się do przodu.
Źródło: VR Jiajia