Mga Pagtingin: 0 May-akda: Site Editor Oras ng Pag-publish: 2026-11-22 Pinagmulan: Site
Qualcomm AR1: $55, na walang pagbaba ng presyo sa loob ng tatlong taon. Gayunpaman, ang relatibong timbang nito sa loob ng isang pares ng matalinong salamin ay patuloy na bumababa—mula sa isang-katlo hanggang isang-ikalima, at ngayon ay bumaba na sa 15.7%. Ang figure na ito ay kumakatawan sa bahagi ng buong Qualcomm 'suite' ng mga bahagi, hindi lamang ng isang chip.
Ang presyo ng chip ay hindi nagbago. Ang nagbago ay ang salamin mismo.
Ang Wellsenn XR ay nagsagawa ng teardown ng Ray-Ban Meta smart glasses. Bilang isang non-display AI-powered wearable, ang device ay may Bill of Materials (BOM) na humigit-kumulang $149; kapag ang mga gastos sa pagmamanupaktura ay isinasali, ang kabuuang halaga ng hardware ay umabot sa $164. Ang pinakamahal na bahagi ay ang AR1 chip—na nagkakahalaga ng $55 at nagkakahalaga ng isang-katlo ng BOM—na sinusundan ng mga frame at lens, na nagkakahalaga ng humigit-kumulang $37. Sa kontekstong ito, ang mga baso ay pangunahing gumagana bilang isang smartphone na isinusuot sa mukha, na ang karamihan sa halaga ay puro sa silicon.
Ang larawan ay ganap na nagbabago kapag tinitingnan ang Rokid Glasses, na nagtatampok ng built-in na display.
Ang BOM dito ay $285. Ang display at optical system ay nagkakahalaga ng $120—o 42.1%—ng kabuuan. Ang mainboard at ang mga chip nito ay kumakatawan sa 36.8%, na ang AR1 chip ay muling napresyo sa $55. Ang Chinese supply chain ay nag-aambag ng $172 sa halaga (60.4%), habang ang US share ay nakatayo sa 34%, na pangunahing hinihimok ng chip.
Ang sariling modelo ng Ray-Ban 'Display' ng Meta ay higit pa itong dinadala. Inilalagay ng mga pagtatantya ng third-party ang halaga ng kumpletong pakete ng hardware (kabilang ang isang EMG wristband) sa hanay na $550. Ang isang teardown ng TechInsights ay nagpapakita na ang mga bahaging nauugnay sa display—ang pinakamalaking item sa gastos—ay nagkakahalaga ng 50.8% ng kabuuan, samantalang ang buong suite ng mga bahagi ng Qualcomm ay bumubuo lamang ng 15.7%. Ang retail na presyo ay $799.
Mula 164 hanggang 285, at pagkatapos ay 550.
Halos lahat ng karagdagang gastos ay napunta sa isang layunin: pagpapasok ng liwanag sa mata.
Ano ang binibili sa iyo ng $120?
Isang Micro-LED light engine, kasama ang dalawang waveguide. Lumilitaw ang liwanag mula sa makina, na-collimate, at pinagsama sa salamin; pagkatapos ay naglalakbay ito sa isang serye ng kabuuang panloob na pagmuni-muni bago ito pagsamahin at idirekta sa mata. Habang paulit-ulit na tumatalbog ang ilaw sa loob ng waveguide, isang malaking bahagi ang nawawala—nawawala sa panahon ng pagkabit o paglabas.
Dahil dito, ang ilaw na makina ay dapat na napakaliwanag. Gumagamit si Rokid ng configuration na 'one-to-two': isang light engine ang nakaposisyon sa gitna ng frame, na hinahati ang liwanag sa dalawang landas—isa para sa bawat mata—upang makamit ang liwanag na lampas sa 1,500 nits. Ang disenyong ito ay nag-aalis ng pangangailangan para sa pangalawang magaan na makina, isang karagdagang micro-display, at isang karagdagang hanay ng mga proseso ng pagkabit. Ang trade-off, gayunpaman, ay ang paunang liwanag ay dapat sapat na mataas upang matiyak ang isang malinaw na larawan para sa bawat mata pagkatapos mahati ang liwanag.
Ang liwanag ay nangangailangan ng kapangyarihan. Ang kapangyarihan ay nangangailangan ng baterya. Ang isang baterya ay nagdaragdag ng timbang.
Ang halagang $120 na iyon sa Bill of Materials (BOM) ay kumakatawan lamang sa kalahati ng kuwento—ang bahaging talagang nakikita.
Xiamen, China. Sa 2:00 AM, tumatakbo pa rin ang linya ng produksyon ng Micro-LED sa Tianma.
Nakatayo si Xi Kerui sa tabi ng kagamitan sa inspeksyon. Ang mga chips ay mas pino kaysa sa buhok ng tao—hindi nakikita ng mata. Ang mga papasok na bahagi ay sumasailalim sa AI-driven na pag-uuri, laser lift-off, flipping, at paglipat. Ang sequence na ito ay kilala bilang 'mass transfer'—ang proseso ng paggawa o pagsira para sa teknolohiyang Micro-LED.
Minsang binanggit niya ang isang figure: ang isang makina ay maaaring maglipat ng 40 milyong chips kada oras, na may ani na lampas sa 99.99%. Ang bawat karagdagang '9' ay binabawasan ang bilang ng mga may sira na pixel ayon sa pagkakasunud-sunod ng magnitude.
Ngunit hindi sapat ang 99.99%. Ang isang solong display ay naglalaman ng sampu-sampung milyong indibidwal na mga elemento ng light-emitting; ang rate ng pagkabigo na isa lamang sa 10,000 ay magreresulta sa daan-daan o kahit libu-libong mga may sira na pixel. Ang susunod na layunin ni Xi Kerui ay 99.9999%, na magpapababa sa bilang ng mga depekto sa isang digit. Dalawa pang '9s' ang natitira.
Ang lumalabas bilang isang line item para sa isang 'micro-display' sa isang bill ng mga materyales ay nagsasalin, sa production floor, sa hindi mabilang na mga gabi tulad ng isang ito.
Sa sandaling matugunan ang hamon ng light source, ang optical path ay nagpapakita ng mas malaking hadlang.
Ang waveguide ay mahalagang piraso ng salamin na nakaukit ng nanograting. Ang mga parameter gaya ng profile ng ngipin, lalim ng groove, duty cycle, at ang katumpakan ng pagkakahanay ng mga layer ng lithography ay dapat kontrolin lahat sa loob ng 100 nanometer—isang maliit na bahagi ng buhok ng tao, na humigit-kumulang 70,000 nanometer ang diameter.
Kahit na ang pinakamaliit na paglihis ay nagreresulta sa hindi pantay na liwanag sa buong output, na ginagawang walang silbi ang buong piraso.
Sa industriyang ito, ang average na ani para sa mass production ay humigit-kumulang 50%. Nakamit ng AAC Technologies ang yield na mahigit 80% para sa single-layer full-color surface-relief gratings (SRG), habang ang Zhige Technology ay nag-uulat ng 85% 'pass-through' na ani, na umaabot sa 90% para sa mga proyektong may mga pangunahing kliyente.
Gamit ang parehong mga linya ng produksyon at kagamitan, ang isang kumpanya ay maaaring gumawa ng 800 functional unit sa bawat 1,000, habang ang isa ay gumagawa lamang ng 500.
Ang agwat na iyon ng 300 mga yunit ay hindi nangangailangan ng paliwanag sa isang quote ng presyo.
Ang pag-scale ng mass production ng mga susunod na henerasyong waveguides ay hindi makakamit sa pamamagitan lamang ng pagbili ng standardized na kagamitan. Ang pagbili ng parehong nanoimprint o lithography machine ay sinisiguro lamang ang iyong entry ticket. Kung ang isang maliit na depekto sa master template ay hindi nahuli, ito ay magagagaya sa bawat solong imprint—isang naka-localize na depekto na sumisira sa isang buong batch.
Ang Silicon carbide (SiC) ay mas hinihingi. Mas matigas ngunit mas malutong kaysa sa salamin, ito ay nagpapakita ng mas mababang ani sa bawat yugto—pagputol, paggiling, at pagpapakintab. Kahit na sa pinakamainam na industriya, ang edge chipping ay maaari lamang maglaman sa loob ng 10 micrometers.
Mga materyales, proseso, at inspeksyon—ang tatlong haliging ito ay hindi mapaghihiwalay; isang pagbabago sa isang ripples sa buong sistema.
Dahil dito, hindi mo basta-basta 'ayusin' ang iyong paraan patungo sa mas mataas na ani. Tinutukoy ang yield sa yugto ng disenyo at napeke sa daan-daang round ng trial production.
Noong Hunyo ng taong ito, sa Lingang area ng Shanghai, ang Goertek Optics ay naglunsad ng 12-inch wafer DUV (deep ultraviolet) lithography at etching production line—ang una sa uri nito sa China. Isang CCTV reporter ang bumisita sa pasilidad: kung saan ang mga lente ay minsang dinidikdik nang paisa-isa, ang mga ito ay ginagawa na ngayon tulad ng mga pahayagan—naka-print nang maramihan sa iisang wafer.
Wala pang anim na buwan pagkatapos ng operasyon ng linya, ang mga resultang lente ay ipinakita sa China International Import Expo (CIIE). Sa exhibition stand ay nakaupo ang dalawang item: isang silicon carbide waveguide lens at isang full-color na Micro-LED optical engine. Ayon sa CCTV: 'Noon, ang mga high-end na optical waveguide lens na tulad nito ay hindi maaaring gawing mass-produce sa loob ng bansa; kinailangan naming magbayad ng premium para ma-import ang mga ito mula sa ibang bansa. Ngayon, gayunpaman, kaya na naming gumawa ng mga ito sa aming sarili.'
Isinasaad ng mga pinagmumulan ng industriya na ang presyo para sa isang imported na diffractive waveguide lens ay halos 1,000 yuan. Ang kumpanyang nakabase sa Guangzhou na Guangna Siwei (Guangna 4D), na matatagpuan sa Huangpu District, ay nagawang bawasan ang presyong iyon ng higit sa kalahati—lahat habang hinahabol ang pinakamapanghamong teknikal na landas sa industriya: isang-element na full-color na waveguides. Hindi ito nakamit sa pamamagitan lamang ng negosasyon; dinala ng kumpanya ang buong stack—mga materyales, kagamitan, software, at packaging—sa ilalim ng sarili nitong kontrol.
Si Shi Rui ay naghahanap ng talento sa mundo. Ang mga tunay na nakakaunawa sa mga algorithm ng EDA (Electronic Design Automation) para sa diffractive optical waveguides ay mabibilang sa mga daliri—at ipagpalagay na handa rin silang lumipat sa Guangzhou, China, at italaga ang kanilang sarili sa pag-ukit ng silicon carbide.
Isang headhunter sa Shenzhen ang minsang nag-crunch ng mga numero: ang isang pares ng AR glasses ay nagsasangkot ng 47 natatanging espesyal na tungkulin, higit sa kalahati nito ay ganap na bago. Noong nakaraang taon, nang subukang mag-recruit ng simulation engineer para sa diffractive waveguides, tumalon ang alok mula 450,000 hanggang 800,000 RMB kasama ang mga opsyon sa stock—gayunpaman, kahit na pagkatapos ng anim na buwan, hindi mahanap ang pangalawang kandidato.
Ang kapasidad ng produksyon ay maaaring itayo sa loob ng anim na buwan. Ngunit ang mga taong ito? Hindi mo sila mahahanap sa loob ng anim na buwan.
Ito ay tiyak kung bakit handa ang kapital na magbuhos ng mabibigat na asset sa mga optical na kumpanya. Pumasok si Goertek sa espasyo ng XR optika noong 2012; pagsapit ng 2020, naitatag nito ang una nitong 12-pulgadang nanoimprint mass-production line, na may linya ng DUV (Deep Ultraviolet) na nakatakdang gawin sa 2026. Labing-apat na taon—lahat upang pinuhin ang isang curve ng ani. Ang mga bagong kalahok ay maaaring makabili ng parehong kagamitan, ngunit hindi nila mabibili ang mga teknikal na parameter na napeke sa daan-daang pagsubok-produksyon na pagtakbo—ni hindi nila makukuha ang mga taong eksaktong nakakaalam kung saan nakatago ang mga kritikal na parameter na iyon.
Ang taya ay wala sa kapasidad ng produksyon. Ito ay nasa isang kalamangan sa oras na hindi maaaring tulay ng mga huli.
Ang mga bagay ay tahimik, sa kabaligtaran, sa harap ng chip.
Ang AR1 ay, sa katunayan, ay isang 'buwis.' Sa mga salamin na walang display, ito ay hindi maiiwasang $55 na halaga. Sa mga salamin na may display, habang ang kamag-anak na bahagi nito sa kabuuang gastos ay pinipiga ng optika, ang pinagbabatayan na arkitektura ay nagiging mas kumplikado. Si Rokid, halimbawa, ay gumagamit ng dual-chip setup—isang Qualcomm AR1 na ipinares sa isang NXP chip—kung saan pinangangasiwaan ng pangunahing processor ang mabigat na pag-angat, habang ang co-processor ay nananatiling 'always-on' upang makinig sa mga wake words. Ayon sa isang teardown ni Wellsenn, ang kabuuang bill ng mga materyales (BOM) para sa Quark S1 ng Alibaba ay umabot sa halos 3,000 RMB.
Ito ay hindi lamang isang pagpapakita ng teknikal na kahusayan; ito ay dahil ang mga hamon ng on-device na computing power at power consumption ay hindi pa nalulutas ng isang solong, pinag-isang chip.
Gayunpaman, mayroong isang malinaw na roadmap para sa trajectory na ito.
Ang BES2800 mula sa Bestechnic (BES) ay naisama na sa mga produkto mula sa Xiaomi, Quark, RayNeo, at Rokid. Ang kahalili nito, ang 6nm BES6100, ay idinisenyo upang pagsama-samahin ang dual-chip function sa isang solong die; ito ay nakatakda para sa tape-out ngayong Hulyo. Ang mga pampublikong ulat ay nagmumungkahi ng presyo ng yunit na mas mababa sa $40—isang makabuluhang pagbawas mula sa humigit-kumulang $78 na kabuuang halaga ng kasalukuyang mga solusyon sa dual-chip.
Kung matagumpay, halos mabawas sa kalahati ang halaga ng 'chip' line item sa BOM.
Mga proseso ng pagmamanupaktura, arkitektura, tape-out, validation, at mass production—bawat isa sa mga milestone na ito ay maaaring i-mapa sa isang kalendaryo.
Ang parehong ay hindi masasabi para sa optika.
May magaspang na pinagkasunduan sa industriya: kapag ang halaga ng isang full-color na optical engine—para sa isang display—ay mas mababa sa $149, maaaring makatotohanang i-target ng mga manufacturer ang isang 'breakthrough' retail price point na mas mababa sa $300. Medyo malayo pa kami niyan. Ang $120 na optical solution ni Rokid, halimbawa, ay umaasa sa isang 'isa-sa-dalawang' hybrid na arkitektura; ang isang tunay na full-color na solusyon ay mas mahal—ang buong-kulay na bersyon ng Rokid Color ay nagsisimula sa $749.
Dahil dito, malaki ang pustahan ng mga kumpanya sa imprastraktura na may malaking kapital. Nilalayon ng Saphlux na itulak ang halaga ng isang monolithic full-color na display sa ibaba ng $45, na sinusuportahan ng isang $150 milyon na pamumuhunan sa Wuxi. Ang JBD ay lumipat mula sa 4-pulgada hanggang 12-pulgada na mga wafer, na nakamit ang rate ng ani na higit sa 98% sa pilot production line nito. Nagtayo ang RayNeo ng sarili nitong optical factory, maingat na pinipino ang mga ani—pinamamahalaan upang paliitin ang optical engine para sa X3 Pro sa 0.36 cubic centimeters, isang 40% na pagbawas mula sa nakaraang henerasyon. Pinili ng Meta ang LCoS na sinamahan ng mga nakaayos na waveguides kaysa sa Micro-LED; hindi ito dahil hindi nila alam ang kahusayan ng Micro-LED, ngunit dahil hindi pa handa ang cost curve para sa consumer-grade, full-color na Micro-LED.
Wala sa mga ito ang sumusunod sa karaniwang playbook na 'internet-style' (software-first/asset-light).
Kung magbabayad ang mga taya na ito, sa 2027, maaari kang bumili ng full-color na AR device sa halagang wala pang $300. Kung mabibigo ang mga ito, malamang na mananatili tayong natigil sa loob ng isa pang dalawang taon sa isang segment ng merkado kung saan ang mga naturang device ay na-relegate sa 'geek gadgets,' na may presyo kahit saan mula $449 hanggang $749.
Pag-unpack ng isang pares ng ibinalik na AR glass—ginamit sa loob lang ng tatlong araw.
Walang mga gasgas sa mga templo, walang madulas na kintab sa mga pad ng ilong, ang kahon ay pinananatiling malinis.
Ang dahilan ng pagbabalik? 'Ang pagsusuot ng mga ito ay parang nabubuhay sa hinaharap; ang paggamit sa mga ito ay parang isang beta tester.'
Dumating na ang hardware, ngunit naghihintay pa rin sa linya ang mga use case.
Para sa mga chips, mayroong isang roadmap para sa pagbabawas ng gastos. Para sa optika, mayroon lamang ang yield curve.
Mga wafer sa Lingang ng Shanghai, mga email sa recruitment sa Guangzhou, 2:00 AM sa Xiamen...
Sa bawat porsyentong punto ay tumataas ang ani, ang linya ay umaabot pasulong.
Pinagmulan: VR Jiajia