Thuis » Blogs » Hoe ondersteunt u de Big Eye Box met een kleine, lichte machine? Analyse van de 'leerlinguitbreidingstechnologie' van AR optische golfgeleiders

Hoe kan ik de Big Eye Box ondersteunen met een kleine, lichte machine? Analyse van de 'leerlinguitbreidingstechnologie' van AR optische golfgeleiders

Aantal keren bekeken: 0     Auteur: Site-editor Publicatietijd: 18-11-2026 Herkomst: Locatie

Informeer

knop voor delen op Facebook
Twitter-deelknop
knop voor lijn delen
knop voor het delen van wechat
linkedin deelknop
knop voor het delen van Pinterest
WhatsApp-knop voor delen
knop voor het delen van kakao
knop voor het delen van snapchat
knop voor het delen van telegrammen
deel deze deelknop

Voor AR-brillen moeten optische golfgeleiders niet alleen de inkoppeling, voortplanting en uitkoppeling van beelddragend licht vergemakkelijken, maar ook een cruciale uitdaging aangaan: hoe ervoor te zorgen dat het licht dat de compacte optische motor verlaat een voldoende grote 'oogdoos' bestrijkt (het bereik waarbinnen het oog het volledige beeld kan waarnemen). Dit is het probleem dat wordt aangepakt door Exit Pupil Expansion (EPE).

In conventionele optische systemen wordt de grootte van de uitgangspupil beperkt door de projectie-optica. Een kleinere optische engine resulteert in een kleiner uitgangsbundelbereik; als dit bereik te smal is, kan zelfs een kleine oogbeweging ertoe leiden dat de gebruiker het volledige beeld uit het oog verliest. Door interne voortplanting en koppeling repliceren AR-golfgeleiders de kleine invoerpupil over verschillende posities, waardoor de effectieve uittredepupil wordt vergroot - een proces dat bekend staat als 'pupilreplicatie'.

De volledige technische pijplijn kan als volgt worden samengevat: invoer van kleine leerlingen → voortplanting van golfgeleiders → meervoudige koppelingsgebeurtenissen → pupilreplicatie → uitvoer van grote ogen. Zoals opgemerkt in relevante recensies, is EPE (exit pupil expansion) een sleuteltechnologie die op golfgeleiders gebaseerde AR-displays onderscheidt van traditionele near-eye display-architecturen. Het doel is om de effectieve oogdoos uit te breiden met behoud van de dunne vormfactor van de golfgeleider, waardoor ervoor wordt gezorgd dat het oog van de gebruiker het volledige beeld over een groter aantal posities kan waarnemen.

I. 1D- en 2D-pupiluitbreiding

Op basis van de richting van de uitzetpupilexpansie wordt EPE over het algemeen onderverdeeld in 1D pupilexpansie (1D EPE) en 2D pupilexpansie (2D EPE). Deze twee benaderingen verschillen aanzienlijk in termen van structureel ontwerp, oogbewegingstolerantie en kijkervaring.

Bij eendimensionale pupilexpansie wordt de uittredepupil in slechts één richting gerepliceerd. Terwijl licht zich bijvoorbeeld horizontaal voortplant, wordt een deel van de optische energie onttrokken elke keer dat het door een van de verschillende uitkoppelingsgebieden gaat, wat resulteert in een reeks uitgangspupillen die in de horizontale richting zijn gerangschikt.

Tweedimensionale (2D) pupilexpansie voegt een extra laag pupilreplicatie toe in een orthogonale richting, waardoor de uittredepupil wordt uitgebreid van een eendimensionale lijn naar een tweedimensionaal gebied. Een typische 2D-architectuur omvat doorgaans: een invoerkoppelingsgebied → een expansie-/draaigebied in de eerste richting → een uitbreidings- en uitvoerkoppelingsgebied in de tweede richting. 2D-pupiluitbreiding is niet alleen een kwestie van het toevoegen van een nieuw rooster; het vereist eerder het gelijktijdige beheer van de voortplantingsrichting, roosterkoppeling, optische energieverdeling en de uiteindelijke uniformiteit van de uittredepupil.

II. Leerlinguitbreidingspad in geometrische optische golfgeleiders: opgestelde spiegels

Geometrische optische golfgeleiders, ook wel arrayed optische golfgeleiders genoemd, maken gebruik van de principes van geometrische optica om pupiluitbreiding te bereiken. Het kernmechanisme omvat de opstelling van een reeks semi-transparante, semi-reflecterende oppervlakken - in wezen een reeks gedeeltelijke spiegels - binnen of op het oppervlak van de golfgeleider. Terwijl licht zich door de golfgeleider voortplant, komt het deze oppervlakken tegen; bij elk grensvlak wordt een deel van het licht naar buiten gereflecteerd, terwijl de rest doorgaat naar het volgende oppervlak.

Bij eendimensionale pupilexpansie worden meerdere gedeeltelijk reflecterende oppervlakken in één richting geplaatst, terwijl bij tweedimensionale pupilexpansie gebruik wordt gemaakt van twee sets reflecterende oppervlakken die in verschillende richtingen zijn georiënteerd, waardoor licht opeenvolgend langs beide assen kan uitzetten. Geometrische optische golfgeleiders zijn voornamelijk afhankelijk van geometrische reflectie en breking (in plaats van diffractie van periodieke oppervlaktestructuren), wat resulteert in een superieure beeldkwaliteit en kleurreproductie. Het gebruik van meertraps straalsplitsende oppervlakken stelt echter strenge eisen aan de bewerkingsprecisie, dunnefilmprestaties en assemblage; bijgevolg blijven de complexiteit van de productie en de productieopbrengst belangrijke uitdagingen voor de industrialisatie ervan.

III. Diffractieve optische golfgeleiders: gebruik maken van roosters voor leerlingreplicatie

Diffractieve optische golfgeleiders vervangen geometrische bundelsplitsende oppervlakken door roosterstructuren, waarbij diffractie-effecten worden gebruikt om de inkoppeling, voortplanting en uitkoppeling van licht te bereiken. Vanuit fysiek perspectief is het doel van de uitbreiding van de uitgangspupil het garanderen van een uniforme lichtopbrengst over het gehele gezichtsveld door de diffractie-efficiëntie van de roosters nauwkeurig te regelen.

Licht van de optische machine komt eerst de golfgeleider binnen via een ingangskoppelingsrooster en plant zich voort in het substraat onder hoeken die voldoen aan de voorwaarden voor totale interne reflectie. Terwijl het geleide licht door het uitgangskoppelingsgebied gaat, wordt een deel van de optische energie uitgekoppeld, terwijl de resterende energie zich binnen de golfgeleider blijft voortplanten en op volgende locaties opnieuw met de roosters in wisselwerking staat. Door dit zich herhalende proces wordt de initiële, kleinere intredepupil gerepliceerd over meerdere ruimtelijke posities, wat resulteert in een groter uittredepupilgebied. Bijgevolg kan Exit Pupil Expansion (EPE) in diffractieve golfgeleiders worden begrepen als het gebruik van roosters om herhaaldelijk geleid licht te koppelen en te extraheren, waardoor meerdere gelijkwaardige uitgangspupillen op verschillende ruimtelijke locaties worden gecreëerd, waardoor de pupil effectief wordt gerepliceerd en vergroot. Opgemerkt moet worden dat de uitbreiding van de uittredepupil en de uniformiteit van de uittredepupil verschillende concepten zijn.

Omdat optische energie continu wordt uitgekoppeld terwijl het licht zich voortplant, neemt de energie-intensiteit geleidelijk af in de voortplantingsrichting. Daarom moet de diffractie-efficiëntie van de roosters op verschillende locaties worden geoptimaliseerd om deze energievariaties te compenseren en de helderheidsuniformiteit over het gehele uitgangspupilgebied te verbeteren.

Oppervlakte-reliëfroosters: een belangrijke technische benadering voor diffractieve golfgeleiders

Surface Relief Gratings (SRG's) zijn een veelgebruikte oplossing in diffractieve optische golfgeleiders, waarbij hun diffractiekarakteristieken worden bepaald door periodieke micro-/nanostructuren op het oppervlak.

Voor een ideaal faserooster met meerdere niveaus - uitgaande van een ontwerpgolflengte en een ideale structuur - kan de diffractie-efficiëntie van de eerste orde theoretisch ongeveer 81% bereiken met fasekwantisering op vier niveaus, en ongeveer 95% met fasekwantisering op acht niveaus. In praktische apparaten wordt de diffractie-efficiëntie echter beïnvloed door factoren zoals materiaaleigenschappen, structurele afmetingen, polarisatie, invalshoek, golflengte en fabricagefouten.

In termen van pupiluitbreiding bestaat een eendimensionale uitgangspupilexpander (EPE) doorgaans uit een invoerkoppelingsrooster en een uitvoerkoppelingsrooster. Geleid licht plant zich in één richting voort en ondergaat meerdere rondes van diffractie en extractie binnen het uitgangskoppelingsgebied, waardoor pupilreplicatie langs een enkele dimensie wordt bereikt. Een tweedimensionale EPE vereist daarentegen pupiluitbreiding in twee richtingen; typische configuraties hiervoor zijn onder meer L-vormige opstellingen en tweedimensionale gekruiste roosters.

De L-vormige configuratie bestaat uit een ingangskoppelrooster, een draairooster en een opeenvolgend uitgangskoppelrooster. Het ingangskoppelrooster koppelt eerst licht in de golfgeleider, terwijl het draaiende rooster de voortplantingsrichting van het geleide licht binnen het vlak van de golfgeleider verandert, waardoor verdere pupilreplicatie langs een tweede dimensie wordt vergemakkelijkt. Ten slotte extraheert het uitgangskoppelingsrooster het licht uit de golfgeleider.

Een alternatieve benadering is de tweedimensionale configuratie met gekruiste roosters. Deze structuur maakt gebruik van twee niet-collineaire roosterbasisvectoren, waardoor de draai- en uitvoerkoppelingsfuncties binnen hetzelfde gebied kunnen worden geïntegreerd, waardoor pupilreplicatie in twee richtingen mogelijk wordt gemaakt. Vergeleken met de typische L-vormige configuratie biedt de gekruiste roosterstructuur potentiële voordelen, zoals een kleinere voetafdruk van de golfgeleider, lagere diffractiegerelateerde interactieverliezen en verbeterde productietoleranties.

Een belangrijke uitdaging bij op oppervlakte-reliëfroosters (SRG) gebaseerde pupilexpansie is het waarborgen van de uniformiteit van de uittredepupil. Terwijl geleid licht zich door het uitgangskoppelingsgebied voortplant, verliest het een deel van zijn energie; als over het hele gebied een uniforme diffractie-efficiëntie wordt toegepast, neemt de lichtintensiteit doorgaans af in de voortplantingsrichting. Bijgevolg omvat onderzoek vaak een gezoneerd roosterontwerp, waarbij de diffractie-efficiëntie voor verschillende regio's wordt geoptimaliseerd, gecombineerd met rigoureuze gekoppelde golfanalyse (RCWA) en ray tracing op systeemniveau om een ​​meer uniforme verdeling van de verlichtingssterkte bij de uitgangspupil te bereiken. Bestaande onderzoeken hebben een uitgangspupilgrootte van 16 mm x 14 mm aangetoond met behulp van een multi-zone SRG-optimalisatiebenadering, waarbij een uniformiteit van de uitgangspupilverlichting van 91% werd bereikt.

Volumehologrammen en polariserende volumeroosters: van VHG's tot PVG's

Naast oppervlakte-reliëfroosters (SRG's), die afhankelijk zijn van micro- of nanostructuren op het oppervlak, maakt een andere categorie diffractieve golfgeleideroplossingen gebruik van brekingsindexmodulatie in het materiaal zelf om een ​​roostereffect te bereiken.

Volumeholografische roosters (VHG's) worden gevormd door periodieke brekingsindexmodulaties te creëren in een lichtgevoelig materiaal via blootstelling aan interferentie; ze maken gebruik van interne Bragg-diffractie om licht in en uit de golfgeleider te koppelen. In tegenstelling tot SRG's wordt de diffractie in een VHG voornamelijk bepaald door de interne volumetrische structuur, wat resulteert in een sterke hoek- en golflengteselectiviteit.

Hoewel deze Bragg-selectiviteit een nauwkeurige bundelkoppeling mogelijk maakt, legt deze ook beperkingen op aan de responsbandbreedte, waardoor hogere eisen worden gesteld aan het ontwerp van golfgeleiders bedoeld voor brede gezichtsvelden en kleurendisplays.

Polarisatievolumeroosters (PVG's) bouwen voort op de structuur van volumeroosters door polarisatieselectiviteit op te nemen. Binnen een PVG roteert de optische as periodiek, waardoor het rooster zowel volumetrische diffractiekarakteristieken als een Pancharatnam-Berry (PB) faserespons kan vertonen. Vergeleken met conventionele VHG's bieden PVG's een bredere responsbandbreedte en maken ze de selectieve controle van verschillende diffractieprocessen mogelijk op basis van de polarisatietoestand van het licht.

Op het gebied van tweedimensionale (2D) pupiluitbreiding is PVG-technologie (polarisatievolumerooster) gebruikt om een ​​combinatie van een breed gezichtsveld (FOV) en een grote uittredepupil te bereiken. In 2023 hebben Weng et al. rapporteerde een 2D pupilvergrotende diffractieve golfgeleider op basis van PVG; hun experimentele systeem behaalde een diagonaal gezichtsveld van 30 ° en een uittrede-pupiluitbreidingsfactor van bijna 20 ×, met een optische beeldefficiëntie van 3,85% en een achterwaartse lichtlekkage van 8,7%.

Een ander experiment met 2D-pupiluitbreiding via PVG, gerapporteerd in 2026, bereikte een gezichtsveld van 30 ° en een oogdoos met een diameter van 20 mm, terwijl het een optische efficiëntie aantoonde van meer dan 5%. Deze resultaten geven aan dat PVG naar voren is gekomen als een belangrijke technische benadering voor pupilexpansie van 2D-diffractieve golfgeleiders. Bij het evalueren van verschillende roosterschema's is het essentieel om rekening te houden met een uitgebreide reeks meetgegevens op systeemniveau - die veel verder gaan dan de eenvoudige single-point diffractie-efficiëntie - en omvatten FOV, golflengtebandbreedte, polarisatierespons, uniformiteit van de uitgangspupil, lichtlekkage en haalbaarheid van de productie.

IV. Technische keuzes tijdens het industrialisatieproces

De technologie voor exit-pupilexpansie bevindt zich momenteel op een kritiek moment en gaat over van eendimensionale (1D) naar tweedimensionale (2D) expansie. Hoewel 1D-uitbreidingsschema's eenvoudige structuren en volwassen productieprocessen bevatten, resulteren ze vaak in omvangrijkere optische modules en hebben ze moeite om tegelijkertijd een breed gezichtsveld (FOV) en een grote oogdoos te bereiken terwijl de projectiemotor compact blijft. Daarentegen maakt 2D-expansie – waarbij gebruik wordt gemaakt van zowel verticale als horizontale expansie – een groter oogbewegingsbereik mogelijk naast een breder gezichtsveld, terwijl ook verdere miniaturisatie van de gekoppelde projectiemotor wordt vergemakkelijkt.

Tussen 2025 en 2026 betreden 2D-expansie- en volume-holografische golfgeleideroplossingen het stadium van commerciële validatie. Toonaangevende bedrijven hebben de massaproductieopbrengsten verbeterd tot ruim 70%, waardoor de kosten per lens zijn gedaald tot onder de €80. In termen van marktaandeel veroveren golfgeleiders met 2D-expansie – gebruikmakend van hun superieure gezichtsveld – ongeveer 65% van de high-end markt, terwijl 1D-oplossingen concurrerend blijven in de lage tot middenklasse segmenten en specifieke verticale toepassingen, dankzij hun kostenvoordelen en verbeterde productieopbrengsten. 2025 wordt ook beschouwd als het eerste jaar voor de massaproductie van diffractieve golfgeleiders met 2D-expansie, waarbij de weergave-efficiëntie in kleur nu meer dan 3.500 nits/lumen bedraagt.

V. Van 'Het vergroten van de oogkas' naar 'Uniforme lichtemissie'

Vanuit technisch oogpunt richt EPE (Exit Pupil Expansion) zich uiteindelijk op het bereik waarbinnen het oog een compleet beeld kan waarnemen. Voor een praktisch AR-displaysysteem is het eenvoudigweg uitbreiden van de oogdoos echter verre van voldoende. Omdat licht voortdurend wordt gerepliceerd en gekoppeld, moet het systeem tegelijkertijd te maken krijgen met uitdagingen zoals verminderde efficiëntie, niet-uniforme helderheid en afhankelijkheden van het gezichtsveld, de golflengte en de polarisatie.

Als gevolg daarvan is het ontwerp van moderne AR-optische golfgeleiders verschoven van een focus op puur geometrische structuren naar de systematische optimalisatie van het gehele lichtvoortplantingsproces. In de context van diffractieve golfgeleiders is de lokale diffractie-efficiëntie van een rooster geen geïsoleerde parameter; het heeft eerder bredere implicaties – en dat is precies de reden waarom EPE-simulatie zo cruciaal is.

VI. Analyse van de uitbreiding van AR optische golfgeleiderleerlingen in OAS

Voor het ontwerp op systeemniveau van AR optische golfgeleiders kan optische simulatie worden gebruikt om de volledige voortplanting van licht van de bron naar en door de golfgeleider te analyseren.

Binnen een optisch analysesysteem (OAS) kan men een alomvattend model construeren – waarin de lichtbron, het golfgeleidersubstraat, inkoppelingsstructuren, omleidingsstructuren, uitkoppelingsstructuren en detectoren zijn opgenomen – om het pad van het licht te volgen terwijl het zich voortplant en meerdere koppelingsgebeurtenissen binnen de golfgeleider ondergaat.

Ray tracing maakt bijvoorbeeld de visualisatie mogelijk van lichtvoortplantingspaden binnen de golfgeleider en de emissiekarakteristieken op verschillende locaties. Door detectoren te integreren kan men de optische energieverdeling over het pupiluitbreidingsgebied verder bepalen, waardoor de analyse van de energieniveaus en uniformiteit van de uitgangspupil mogelijk wordt. Bovendien kunnen ontwerpers, door parameters zoals roosterperioden, structurele afmetingen, koppelingsefficiëntie of ruimtelijke verdelingen aan te passen, de prestaties van de pupiluitbreiding van verschillende ontwerpconfiguraties vergelijken.

Bijgevolg ligt de primaire focus van pupilexpansiesimulatie voor AR-golfgeleiders niet alleen op het berekenen van de diffractie-efficiëntie van een individueel rooster, maar op het opzetten van een end-to-end analytische keten: roosterstructuur → lichtvoortplanting → pupilreplicatie → exit-pupildistributie → uniformiteit. Deze aanpak overbrugt de kloof tussen roosterontwerp op micro-/nanoschaal en de prestaties van het golfgeleidersysteem op millimeter-tot-centimeterschaal.

Bron: Kennisbank Optica

Kamer 1601, Yongda International Building, 2277 Longyang Road, Pudong New Area, Shanghai

Productcategorie

Slimme dienstverlening

Bedrijf

Snelle koppelingen

Copyright © 2024 Sotech Alle rechten voorbehouden. Sitemap I Privacybeleid